Ανεμομαζώματα

Αυτές τις μέρες κάνω γενική εκκαθάριση στο δωμάτιό μου, για να βρω τι και τι θα πάρω στο καινούριο μου σπίτι, όταν με το καλό μετακομίσω. Ό,τι άχρηστο βρίσκω, το πετάω (πολλή σαβούρα είχε μαζευτεί τελευταία).

Κάποια στιγμή, σκαλίζοντας μέσα στον κυκεώνα από χαρτιά, σημειώσεις, βιβλία και αποκόμματα που κατοικοεδρεύουν εδώ κι δυο μήνες στο γραφείο μου (από τότε έχω να το χρησιμοποιήσω), πιάνω στα χέρια μου το πρόχειρο τετράδιο της 3^ης Λυκείου. Σύντροφος που μου 'κανε παρέα σε δύσκολες στιγμές τη χρονιά που πέρασε. Εκεί μέσα σημείωνα, εκτός από αλγόριθμους της Ανάπτυξης Εφαρμογών, ασκήσεις Μαθηματικών Κατεύθυνσης και Ασκήσεις Ύφους (την ώρα του μαθήματος, πάντα), και κάθε άλλη σκέψη που μου καρφώνονταν λόγω του μαθήματος που "παρακολουθούσα" εκείνη τη στιγμή. Π.χ., ανοίγω το τετράδιο σε μια σελίδα και βλέπω την εξής μαύρη σκέψη που είχα κάνει σε ώρα των Θρησκευτικών:

Προχωράμε με αβέβαια βήματα προς τον βέβαιο θάνατο.

Tero, 3-3-2005

Αυτό το τετράδιο έχει "συναισθηματική αξία", που λένε. Όχι, δεν το πετάμε αυτό. Το παίρνουμε μαζί μας για να μας θυμίζει ό,τι τραβήξαμε σ' αυτήν την ανεπανάληπτη χρονιά.

Το ανοίγω σε μια άλλη σελίδα και πέφτω σ' αυτό το σκίτσο, που σκάρωσα την ώρα του χειρότερού μου μαθήματος, της διαβόητης Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων και Υπηρεσιών. Το μάθημα εκείνης της ημέρας ήταν η "Διοίκηση Παραγωγής"...

Δυο επεξηγηματικά λόγια, καθότι τα σκίτσα μου είναι λίγο "περίεργα"...

Ο εργάτης που βλέπετε τροφοδοτεί το εργοστάσιο με κάρβουνα. Το εργοστάσιο θέτει σε κίνηση τα γρανάζια και τα γρανάζια γυρνούν την αντλία. Η αντλία στέλνει ξανά πάνω την άμμο της κλεψύδρας που έχει κυλήσει κάτω.

Ο εργάτης βλέπει μόνο τη κλεψύδρα, τα κάρβουνα και το χωνί του εργοστασίου. Μάλιστα, δεν γνωρίζει τι κάνει το εργοστάσιο. Του έχουν πει μόνο: "Βάζε κάρβουνα στο χωνί".

Και το χειρότερο...

Του έχουν πει: "Η βάρδια σου τελειώνει μόλις κυλήσει όλη η άμμος της κλεψύδρας"...

Κι έτσι ο εργάτης δεν σταματά ποτέ. Δουλεύει αενάως, τροφοδοτώντας, χωρίς να το ξέρει, το "αεικίνητον". Καταδικάζει τον εαυτό του σε ατέρμονη εργασία.

Εκείνες τις μέρες αισθανόμουν ακριβώς έτσι. Το ένα μάθημα διαδεχόταν το άλλο και έπρεπε να τα αποστηθίσω όλα. Έμοιαζαν να μην είχαν τελειωμό...