Ανεμομαζώματα

Μετά-: Πρόθεμα λέξεων που ανοίγει ορίζοντες (ενώ δίνει κύρος και βάθος σε όποιον το χρησιμοποιεί). Όλα άρχισαν με τους σχολιαστές του Αριστοτέλη (Μετά τα Φυσικά). Από κει ως το μετα-μοντέρνο, μετα-μαρξιστικό, μετα-βιομηχανικό, τα πράγματα ήταν εύκολα. Κάθε φορά που σας αναφέρουν ένα ιδεολογικό ρεύμα (π.χ. στρουκτουραλισμός) εσείς να αντιτείνετε το «μετά» του - και θα βγαίνετε πάντα (κυριολεκτικά) αποπάνω.

Μeta-blogging. Αναπόφευκτα θα φτάναμε και σ’ αυτό, αργά ή γρήγορα (λάθος, γρήγορα ή πιο γρήγορα). Κάποιοι μάλιστα το έχουν αναγάγει σε αποκλειστικό θέμα στα blogs τους, οι λεγόμενοι καριερίστες στο meta-blogging. Από κει που είχαμε τα blogs για να δακτυλογραφούμε το πάθος, το παράπονο, το κρυφό συναίσθημα και τις σκέψεις που ντρεπόμασταν να ξεστομίσουμε, τώρα χρησιμοποιούμε τα blogs για να... μιλάμε για blogs! Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει, δηλαδή.

Μάλλον δεν είναι απαραιτήτως κακό. Όλα τα μέσα επικοινωνίας παρουσιάζουν μια αυτό-αναφορικότητα. Η εσωτερική αναμόχλευση και κριτική μάλιστα (υποτίθεται ότι) βοηθά στην βελτίωση του μέσου.

Ας μιλήσω λοιπόν για το ελληνικό μπλογκοχωριό (να μια νέα ωραία λέξη για το μπλογκολεξικό μου).

Καταρχήν, ναι, περί μπλογκοχωριού πρόκειται, διότι:

Έχει το πληθυσμό ενός χωριού. Με πολύ πρόχειρους υπολογισμούς, εκτιμώ ότι τα ελληνικά blogs αυτή τη στιγμή δεν είναι πάνω από 2000. Κι αν αυτό σας φαίνεται τεράστιο, σκεφτείτε π.χ. πόσα αμερικάνικα ή κινέζικα blogs υπάρχουν.

Έχει τη νοοτροπία του χωριού (για να δω τι κάνει ο γείτονας, θα το κάνω κι εγώ, σάμπως εγώ είμαι κατώτερος απ’ αυτόν;).

Τέλος, έχει τον συγκεντρωτισμό του χωριού (σκεφτείτε π.χ. αν είναι συσπειρωμένο το αμερικάνικο μπλογκομπάχαλο, αν υπάρχει ένα αμερικάνικο monitor).

Έτσι, είναι αναμενόμενο να έχει και τους τρελούς του. Χωριό δίχως τον τρελό του δεν κάνει. Άλλωστε, τι θα ήταν ο κόσμος δίχως τους τρελούς του; Αυτοί είναι που σ’ όλη την ιστορία έδιναν και λίγο χρώμα στην αποστειρωμένη σοβαρότητα των υπολοίπων.

Κάποιοι εξ αυτών ασκούν και κριτική - με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο - σε άλλους bloggers. Μια μορφή meta-blogging, δηλαδή.

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι η υπερβολική αντίδραση κάποιων εκ των κρινόμενων. Μπορεί η κριτική να είναι άδικη, μπορεί να έχει ξεκάθαρα τη μορφή προσωπικής επίθεσης. Δεν πειράζει. Δώστε τόπο στην οργή. Δε χρειάζεται να χαλάτε το στυλ σας, πόσο μάλλον τη διάθεσή σας. Στο κάτω-κάτω, ένα απλό κείμενο είναι. Τι δύναμη έχει ένα απλό κείμενο; Το ξέρετε. Καμία. Τόσα κείμενα με πειθώ και επιχειρήματα γράφτηκαν κατά των πολέμων, τι καταφέρανε; Να μπούνε στα βιβλία Έκθεσης των Λυκείων για διδακτέα ύλη. Μόνο.

Γι’ αυτό σας λέω, ψυχραιμία. After all, it’s just Yet Another Meta-Blogging Article...

Που μας φέρνει στον τίτλο αυτού του post. Από δω και στο εξής, όποτε συναντώ άρθρο με θέμα το meta-blogging θα κράζω “YAMBA, YAMBA!” Είναι και εύηχο αρκτικόλεξο.

Για μια στιγμή... τώρα που το σκέφτομαι...

Τούτο δω δεν είναι ένα meta-blogging άρθρο. Μeta-blogging είναι όταν χρησιμοποιείς blogs για να μιλάς για blogs. Όταν όμως χρησιμοποιείς blogs για να μιλάς για το meta-blogging... ε, τότε έχεις το φαινόμενο meta-meta-blogging, ή, για συντομία, (meta)²-blogging.

Πω πω...

Και με τον Νίκο Δήμου κατά νου... σας τάπωσα όλους, μάγκες.

Tero