Ανεμομαζώματα

Μια φίλη μου και συντοπίτισσά μου, που διαβάζει τακτικά το blog μου (ναι, έχω και τακτικούς αναγνώστες, πανάθεμά με), προβληματίστηκε από το εξής που είχα γράψει σε προηγούμενο post.

[Ο Jacques Julliard είχε πει:

«Ο αντιαμερικανισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων.»

Παραφράζοντάς τον, λέω κι εγώ:

«Ο αθεϊσμός είναι ο αγνωστικισμός των ηλιθίων.»

Ε;

Tero]

Ένα βράδυ, λοιπόν, καθώς μιλάγαμε μέσω Internet, μου εξέφρασε τον προβληματισμό της, κι έτσι ξεκίνησε μια ενδιαφέρουσα κουβέντα. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα:

W - Αυτή την φράση με τον αθεϊσμό να είναι ο αγνωστικισμός των ηλιθίων πώς την εννοείς;

Τ - Όπως οι αντιαμερικανοί πιστεύουν ότι αυτή είναι η σωστή νοοτροπία, με την οποία θα φτάσουμε σε ένα δίκαιο, σοσιαλιστικό μοντέλο (σκέψη τελείως για τα μπάζα), έτσι και οι αθεϊστές νομίζουν ότι η δική τους η θρησκεία είναι η αντικειμενικά σωστή, κάτι που δεν ισχύει, διότι και αυτοί *πιστεύουν* (δίνω έμφαση στο ρήμα).

Οι αγνωστικιστές (κι εγώ μέσα) δεν λαμβάνουν απόφαση αν υπάρχει Θεός ή όχι, γιατί από καμιά πλευρά (είτε την «υπάρχει» είτε την «δεν υπάρχει») δεν υπάρχουν ξεκάθαρα τεκμήρια ή αποδείξεις. Οι αθεϊστές απλώς *πιστεύουν* στην μη ύπαρξη οποιουδήποτε Θεού, κατά τον ίδιο τρόπο που οι μουσουλμάνοι *πιστεύουν* ότι υπάρχει ο Αλλάχ ή όπως οι χριστιανοί πιστεύουν ότι υπάρχει ο Θεός. Άρα, για ποια αντικειμενικότητα μιλάνε;

W - Χμ... για να δώσω λίγη έμφαση κι εγώ στο ρήμα, πιστεύεις ότι υπάρχει η [...] ή ξέρεις ότι υπάρχει η [...];

(Σημ.: Όπου [...] το όνομα της πόλης απ’ όπου καταγόμαστε και οι δυο μας)

T - Tricky Question! Έχω αδιάψευστα τεκμήρια ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ. *ΔΕΝ* μπορώ όμως να πείσω κανέναν άλλο ότι υπάρχει η [...].

W - Δεν μπορείς;

T - Με το να λέω λόγια, ο καθένας μπορεί να εκφράσει αμφιβολίες. Το σωστό γι’ αυτόν είναι ότι θα πρέπει να βρεθεί ΕΚΕΙ για να το παραδεχτεί.

W - Ναι, σ’ αυτήν την περίπτωση, θα το ΗΞΕΡΑΝ. Μα αν απλώς σ’ ακούσουν, μπορούν να το ΠΙΣΤΕΨΟΥΝ.

T - ...οπότε έχουμε δύο ενδεχόμενα. Ή οι ακροατές με έχουν για άτομο απόλυτης εμπιστοσύνης (βρήκαν άτομο για να βασιστούν ;-p), ή οι ακροατές απλώς καταπίνουν αμάσητο ό,τι τους τσαμπουνάνε.

W - :-)

T - Σκέψου το ενδεχόμενο να σαρκάζομαι. Π.χ. με εκνευρίζει τόσο πολύ η κατάσταση στην [...], που, μέσα στο θυμό μου, πετάω ένα «η [...] βρίσκεται στην Αφρική». Ένας ακροατής που με εμπιστεύεται ΑΠΟΛΥΤΑ + δεν έχει ΙΔΕΑ που πέφτει η [...], he will take my word.

W - Αν πιστέψεις τους ταξιδιωτικούς οδηγούς, δεν είναι και τόσο λάθος η άποψή σου.

T - ...κι αν πιστέψεις τις απαντήσεις του Μπους σε ερωτήσεις γεωγραφίας... θα σου στείλει την [...] στη Βαλτική Θάλασσα!

W - Ωραία δεν είναι εκεί;

T - Ιδέα δεν έχω... Should i take your word?

W - No, you’d better not ;-) Although i am sure it can be nice anywhere in the world... :-)

Τ - ...εκτός από την χωματερή της [...]... και έχω τεκμήρια!!! :-p

W - Τι τεκμήρια; Δείξε... ;-)

T - Καλά, καλά, πήγαινε εκεί και θα με θυμηθείς! Τί ήθελες να σου κρατάω; Σκουπίδια σουβενίρ;

W - Τι τεκμήριο είναι αυτό; Του τύπου «Πήγαινε στον Θεό να δεις»; ;-)

Τ - Στο κάτω-κάτω, το είπαμε, δεν μπορώ να πείσω κανέναν άλλο. You have to see it for yourself, βρε αδερφέ. Τα τεκμήρια είναι για τον εαυτό μου μόνο.

W - Ok... whatever you say... i believe you ;-)

T - Με το να σου λέω «έχω τεκμήρια», εννοώ ότι προσωπικά (μέσα μου) δεν έχω καμιά αμφιβολία γι’ αυτό που σου λέω. Αλλά από μέσα μου... it’s another issue.

W - Χεχε...

[Σημ.: Ίσως είμαι αρκετά επηρεασμένος από την εμπειριοκρατία. Ίσως και λίγο (μια ιδέα) από τον σολιψισμό. Ούτε εμένα μου αρέσει να λέω ότι δεν μπορείς να εμπιστευτείς κανέναν, παρά μόνον το μυαλό σου. Πολύ θα ήθελα να ήταν αλλιώς τα πράγματα. Έλα σου όμως που η ζωή είναι γεμάτη με παραδείγματα ανθρώπων και ομάδων που προσπαθούν να σε κοροϊδέψουν.

Απαραίτητα αναγνώσματα: David Hume, Immanuel Kant]

Tero