Ανεμομαζώματα


<παραλήρημα>

<!-- [Ακολουθεί προσωπικό ξεγύμνωμα, όποιες-οι δεν γουστάρουν κάτι τέτοια “αδερφίστικα” να πάνε σε μια πιο εύπεπτη σελίδα.] -->

Από τότε που με θυμάμαι, διαφέρω. “Stick out like a sore thumb”, “σαν τη καλαμιά στον κάμπο”, “σαν τη μύγα μες στο γάλα”, “stand out from the crowd”, “σαν ντο δίεση κόντρα στο ντο”, κι έτσι. Υπάρχουν μερικά πράγματα στα οποία δεν το διάλεξα εγώ να διαφέρω με τους πολλούς, αλλά σε άλλα ήταν δική μου απόφαση. Ίσως να είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας, αλλά δεν παίρνω κι όρκο.

Απλώς, σχεδόν πάντα, είχα μια έμφυτη αντιπάθεια γι’ αυτό που έκανε η πλειοψηφία γύρω μου. Δεν ξέρω αν αυτό είναι αίτιο ή αποτέλεσμα. Ξενέρωνα με τα δημοφιλή γούστα, βαριόμουν την «πεπατημένη», έπληττα με τα “tried & tested”, εκνευριζόμουν με την “ψυχολογία της μάζας”.

Κι έτσι σήκωνα δικό μου μπαϊράκι, κι έκανα κάτι κόντρα στο «διαδεδομένο». Όχι for the sheer effect of it, αλλά επειδή πραγματικά δεν ένιωθα καλά αν τους μιμούμουν. Το αποτέλεσμα ήταν να έλκω, από κοροϊδίες και χλεύη, μέχρι αηδία και αποτροπιασμό. Την έχω συνηθίσει πια τη ξεφτίλα. Συμβαίνει σχεδόν κάθε μέρα.

Παραδείγματα:

>> Φοράω γυαλιά, ήδη από την πρώτη δημοτικού (Τα μάτια μου φρόντισα να τα φάω στον υπολογιστή από τη νηπιακή ηλικία.). Μερικά γκαβάδια συμμαθητές μου (Ι haven’t forgotten you, fuckers!) γούσταραν να με κοροϊδεύουν, εμπνεόμενοι από τις... διόπτρες μου! Μέχρι που έφτασε και η περίοδος των πανελληνίων για όλους μας, και αναγκάστηκαν να βάλουν κι αυτοί γυαλιά από το πολύ διάβασμα. Revenge! [Στο πανεπιστήμιο δεν μου λέει κανείς τίποτα γιατί οι περισσότεροι είναι ήδη γυαλοφορεμένοι.]

>> Ήδη από την τετάρτη δημοτικού έχω μακριά νύχια στο δεξί χέρι, και κοντά στο αριστερό, τα δε νύχια του δεξιού τα περιποιούμαι με λίμα, γυαλόχαρτο και τα σχετικά (απαιτήσεις της κλασσικής κιθάρας). Τραβάνε κατευθείαν το βλέμμα, διότι κάνει μπαμ, μακριά νύχια σε άνδρα και μάλιστα μόνο από τη μια μεριά. Και πάλι έχω να θυμάμαι τους συμμαθητές και τους συμφοιτητές μου Στην καλύτερη περίπτωση με λένε «αδερφή» (δεν είμαι αλλά δεν το θεωρώ βρισιά), στην χειρότερη «βρικόλακα», «Ποιον θα γρατσουνίσεις σήμερα;» κι άλλα τέτοια αστειάκια. Τους εξηγώ ότι είναι απαραίτητα για να παίξεις κλασσική κιθάρα. Με κοιτούν σαν χάνοι. “Η κιθάρα δεν παίζεται με πένα;” Όχι, βλαμμένα, μόνο η ακουστική και η ηλεκτρική.

>> Είμαι αριστερόχειρας. Πόσες και πόσες φορές δεν έχω τσακωθεί με διπλανούς μου, που δεν μου αφήνουν χώρο να γράψω. Fucking annoying!

>> Σε ό,τι αφορά τις μουσικές μου επιλογές, είμαι, με δυο λέξεις, αντι-mainstream. Προτιμώ να μην φάω δυο μέρες, παρά να υποστώ για δυο ώρες μπουζουκο-λαϊκο-μπιτάκια (το εθνικό μας προϊόν) αλλά και ό,τι r’n’b-dance-techno-pop μαλακία μου σερβίρει το VH1 και το MTV (I have a mind of my own, assholes!). Από κει και πέρα, ακούω σχεδόν ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Από ανατολίτικα ταξίμια μέχρι death metal, και από 40s jazz μέχρι μπαρόκ κλασσική. Το αποτέλεσμα είναι ότι σε θέματα μουσικού γούστου είμαι ο complete outcast, καθότι δεν ταιριάζω με κανέναν, ούτε μ’ αυτούς που έχουν απαρνηθεί την αυτοκρατορία του MTV, γιατί δεν θα τους αρέσει είτε η metal, είτε η κλασσική (Και δεν πα να τους λέω ότι το πρώτο είναι εξέλιξη του δεύτερου... η ότι «σ’ αυτό το σημείο οι Megadeth μου θυμίζουν Beethoven»).

[Σημείωση: Να ξέρετε ότι στις μουσικές κόντρες, ΠΑΝΤΑ νικάει ο μεταλάς, γιατί έχει την πιο “ανυπόφορη” μουσική απ’ όλους. Π.χ., αν ο γείτονάς μου βάζει στη διαπασών το Μαζωνάκη κι έχω νεύρα ή έχω διάβασμα, του απαντώ με Nevermore στην διπλάσια ένταση, και το πρόβλημα λύνεται κατευθείαν.]

>> Είμαι αγνωστικιστής. Για τους περισσότερους, αυτό συνοψίζεται στο «αυτός δεν είναι χριστιανός, προσέχετέ τον». Άλλοι καταλαβαίνουν πως είμαι άθεος, σατανιστής, και ένας {(χριστιανικός) Θεός (της Αγάπης)}[<-- εδώ γελάμε] ξέρει τι άλλο. Προσπαθώ να τους εξηγήσω τις διαφορές, αποτυγχάνω, και τα παρατάω. Heck, ας με λένε ό,τι θέλουν.

>> Είμαι βιβλιόφιλος. Πολλές φορές την ώρα του μαθήματος κάθομαι και διαβάζω διηγήματα του Poe, του Kafka, του Borghes κ.ά., για να μην πω για πιο “κλινικές περιπτώσεις”, όπως Hofstadter, Yourgrau... Και πάλι εισπράττω την αποδοκιμασία των συμμαθητών/συμφοιτητών μου, όχι επειδή δεν προσέχω στο μάθημα, αλλά επειδή δεν προσέχω στο μάθημα με τον συγκεκριμένο τρόπο. Τα είπαμε τώρα, δεν τα είπαμε; Αν διαβάζεις βιβλία πέραν των απολύτως απαραιτήτων (αυτά στα οποία εξετάζεσαι) είσαι ΤΟ UFO.

>> Από την τρίτη λυκείου, είμαι “μαλλιάς” (That’s my favourite part). Βαρέθηκα τα κοντά. Σιχαινόμουν να βάζω λακ και όλες αυτές τις παπάρες της βιομηχανίας “ομορφιάς”. Έχω συνηθίσει στο να τρομάζω ανθρώπους με την όψη μου. Πόσες και πόσες γιαγιάδες σταυροκοπιόνται και λένε “κόψ’ τα, παιδί μου να γίνεις άνθρωπος”. Μπα; Ο Χριστός σας δηλαδή γιατί δεν σας πειράζει που στις εικόνες έχει μακριά μαλλιά; Όχι, εγώ είμαι ο βάρβαρος, ο “άγριος”...
Και στο σχολείο τα ίδια. Ελλείψει άλλου μαλλιά στο λύκειο, έγινα ο δακτυλοδεικτούμενος. Πρέπει να άκουγα τρεις φορές τη μέρα το “Γιατί δεν τα κόβεις;”, σ’ όλες του τις παραλλαγές. Όχι ρε, δεν τα κόβω, γούστο μου καπέλο μου.

Παίρνω την κιθάρα μου, και τραγουδάω,
Σας αγαπάω, μα δεν κουρεύομαι!

...

</παραλήρημα>

Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον δεν θα ‘πρεπε να μιλάω καθόλου. Άλλοι διαφέρουν ΠΟΛΥ περισσότερο από την πλειοψηφία, απ’ ότι εγώ, και το πληρώνουν ΠΟΛΥ πιο άσχημα.

Tero