Ανεμομαζώματα

Ο πληθυντικός “ευγενείας” πάντα μου φαινόταν ένα πολύ χαζό γνώρισμα της ελληνικής (και όχι μόνο) γλώσσας.

Ήδη από μπόμπιρας, μου ήταν δύσκολο να χωνέψω ότι, σε άτομο που είναι άνω των 18 και δεν είναι συγγενής μου, πρέπει να απευθύνομαι στον πληθυντικό. Θυμάμαι την χαρακτηριστική απορία μου: “Μα αφού σε έναν μιλάω, όχι σε επιτροπή!”...

Και η απορία μου μεγάλωνε ακόμα περισσότερο όταν, λίγο μετά, έβλεπα τους γονείς μου να μιλάνε στο ίδιο άτομο... “κανονικά”, δηλαδή στον ενικό... Αυτή η διαφορά στην προσέγγιση με έκανε να αισθάνομαι μειονεκτικά!

Μετά μεγάλωσα λίγο, και απέκτησα και άποψη (το ρεμάλι!) και πίστεψα ότι αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός που εξυπηρετεί η καθιέρωση του “πληθυντικού”. Να κάνει τους μικρότερους σε ηλικία να αισθάνονται μειονεκτικά απέναντι στους πρεσβύτερους.

Μα ούτε αυτό ισχύει, γιατί στις περισσότερες περιπτώσεις δύο ενήλικες θα απευθυνθούν ο ένας στον άλλο στον πληθυντικό. (Οι γονείς μου μιλούσαν στον ενικό σε οικογενειακούς φίλους μόνο, αυτή ήταν η λεπτομέρεια που μου είχε διαφύγει εξαρχής.)

Μετά μεγάλωσα λίγο ακόμα, και κατάλαβα πως είχε η κατάσταση. Αν ένα άτομο δεν το γνωρίζεις αρκετά, ή το γνωρίζεις αλλά τρέφεις σεβασμό προς αυτό τότε χρησιμοποιείς τον πληθυντικό τύπο “ευγενείας” για να εκφράσεις τυπικότητα στην πρώτη περίπτωση, σεβασμό στη δεύτερη.

Fucking lame, both of them.

Την μεν τυπικότητα δεν τη συζητάω καν. (= αυτή τη στιγμή δεν έχω αρκετά νεύρα να τα βάλω και με τη γαμημένη τυπικότητα του πολιτισμού μας. Θα αρκεστώ να πω ότι βάζει το λιθαράκι της στην αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων.)

Το θεωρώ πάντως ύψιστη ξιπασιά το να μιλάς σε κάποιον στον πληθυντικό ως ένδειξη σεβασμού. Πέραν του ότι είναι άνθρωπος και όχι... σωματείο, νομίζω ότι η “ευγένεια” που προσδίδει είναι τελείως ψευδεπίγραφη. Γιατί, στο κάτω-κάτω τί σεβασμός να αντληθεί από μια εξεζητημένα χρησιμοποιούμενη αναφορική αντωνυμία; [Τ' ακούμε και στα δικαστήρια: (“Αξιότιμε κύριε, είστε ένα ποταπό κοπρόσκυλο!”).]

Ο σεβασμός προς ένα πρόσωπο, κατ' εμέ, προκύπτει απο την αναγνώριση των έργων του ή την επικρότηση των απόψεών του. Π.χ., αν συναντούσα τον BANKSY, έναν καλλιτέχνη για τον οποίον τρέφω άπειρο respect, θα του 'λεγα: “Hey, dude, that's some friggin' great stuff that you're doing. Keep up the good work.”. Για μένα, αυτό αποτελεί μια χαρά δείγμα σεβασμού. BTW, τα αγγλικά, με το... universal “you” τους, μου φαίνονται πολύ πιο δημοκρατικά από τα ελληνικά (κι ας λένε μερικοί ότι είναι “ισοπεδωτικό”...).

Κι αν είναι ξιπασιά να χρησιμοποιείται ο πλυθηντικός στην face-to-face επαφή, είναι ξιπασιά² να χρησιμοποιείται ο πληθυντικός στα blogs, όπου υποτίθεται ότι όλοι έχουμε αποβάλλει τους όποιους τίτλους και τα όποια παράσημα της πραγματικής μας ζωής και είμαστε ισότιμοι netizens (καραμπινάτο παράδειγμα όπου συμβαίνει αυτό).

Πολλές φορές έχω σκεφτεί να κόψω τελείως τον πληθυντικό εκεί που είθισται (χα-χα!) εκ μέρους μου να τον χρησιμοποιώ, αλλά μετά άντε να εξηγείς στον κάθε μικρόψυχο θιγμένο...

Τώρα θα μου πείτε, γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά;

Επειδή στο προχθεσινό blog_meeting συναντήθηκα και μίλησα με την Rodia. Ατομό το οποίο το σέβομαι σιωπηλά μέσα από τα blogs. Άτομο που έχει τα τριπλάσια χρόνια και τις δεκαπλάσιες εμπειρίες από μένα.

Εκεί να βλέπατε τον Tero να παθαίνει βραχυκύκλωμα...

Κομπλάρεις ή δεν κομπλάρεις; (Rodia, δεν ξέρω αν το πρόσεξες...)

Κι όλα αυτά που διαβάσατε πιο πάνω να πηγαίνουν στο βρόντο, ή τελοσπάντων να συγκρούονται από μέσα μου με μια ανόητη ανάγκη για τυπικότητα (face-to-face επαφή, γαρ). Με αποτέλεσμα έναν αχταρμά, πότε πληθυντικός, πότε ενικός...

Το περίεγο είναι ότι, μέσω υπολογιστή, δεν το σκέφτομαι καθόλου ότι θα της απευθυνθώ στον ενικό, όπως και στον καθένα σας, ακόμα και στον κ. Νίκο Δήμου (κόφτε το αυτό το “κ.” στο Internet, μ' αηδιάζει!), αν ποτέ μου τη βιδώσει και του στείλω σχόλιο (ναι, ακόμα κρατιέμαι!).

Χμμ... βγήκε τελείως ατσούμπαλο. Αλλά βαριέμαι τα σουλουπώματα. Λέω να το σταματήσω εδώ. Nothing more to say.

Κατά τ' άλλα, πλήττω φρικτά.

Tero