Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006
Ανθολογία για αυτούς που πάλεψαν
Μέρος 2ο: Ο καιόμενος
Μέρος 1ο εδώ
Κοιτάχτε! μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ' το πλήθος.
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν
στ' αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.
Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.
Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;
Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.
Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.
Γινόταν ήλιος.
Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.
Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.
Τάκης Σινόπουλος - Μεταίχμιο Β'
Tero
 |
|
 |
Άλλοι άνεμοι:
Φύσα κι εσύ!
‹‹‹ Φου κι απ' την αρχή!
Θυμίζει τη δεκαετία του '60 που οι αυτοπυρπολούμενοι μοναχοί βουδιστές αντιδρούσαν με τον τρόπο αυτό στον πόλεμο του Βιετ-Ναμ. Ο κόσμος συγκινούνταν με τις φωτογραφίες αυτές που δημοσιευόντουσαν στις εφημερίδες. Λέγεται ότι και αυτό συνέβαλλε, εξίσου με τις μεγάλες απώλειες των αμερικανών, στον τερματισμό του βρώμικου αυτού πολέμου.
Σήμερα, τι άραγε θα μπορούσε να συγκινήσει τον κόσμο;
:-)
Σήμερα, τι άραγε θα μπορούσε να συγκινήσει τον κόσμο;
:-)
@ Πάνος
Σε καμία περίπτωση δεν καμαρώνει ο ποιητής για τον εαυτό του. Θαυμάζει μεν τον καιόμενο που μπορεί και αψηφά τους πόνους του σώματος, και τη ζωή του την ίδια, αλλά δειλιάζει στο να τον μιμηθεί.
Το σημαντικό, όμως (ο λόγος για τον οποίο γράφει το ποίημα), είναι ότι μέσα του βιώνει μια πάλη, ανάμεσα στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης (διόλου εύκολο να το υπερβείς) και στην επιθυμία να μπει στη φωτιά μαζί με τον καιόμενο. Έτσι χωρίζεται στα δύο.
Κι εδώ ακριβώς είναι η διαφορά του και μ' αυτούς που χειροκροτάνε. Εκείνοι δεν βιώνουν καν αυτήν την πάλη. Απλώς χειροκροτάνε, το πιθανότερο γιατί νοιώθουν ότι "πρέπει". Αύριο θα το έχουν ξεχάσει. Δεν σημάδεψε το συμβάν την ψυχή τους, όπως την ψυχή του ποιητή.
(Η αλήθεια είναι ότι δίστασα λίγο να βάλω αυτό το ποίημα υπό τον τίτλο: "Ανθολογία για αυτούς που πάλεψαν" γιατί εστιάζει το ίδιο στον καιόμενο και στον ποιητή — που δεν πάλεψε.)
@ Rodia
Αυτές ακριβώς τις φωτογραφίες μου θύμισε κι εμένα αυτό το ποίημα, και δεν αποκλείεται και ο Σινόπουλος να εμπνεύστηκε το ποίημα απ' αυτές.
Φοβάμαι πάντως ότι η ανθρωπότητα σταδιακά αποθρασύνεται... Στο μέλλον μπορεί να μην την συγκινεί τίποτα.
Tero
Σε καμία περίπτωση δεν καμαρώνει ο ποιητής για τον εαυτό του. Θαυμάζει μεν τον καιόμενο που μπορεί και αψηφά τους πόνους του σώματος, και τη ζωή του την ίδια, αλλά δειλιάζει στο να τον μιμηθεί.
Το σημαντικό, όμως (ο λόγος για τον οποίο γράφει το ποίημα), είναι ότι μέσα του βιώνει μια πάλη, ανάμεσα στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης (διόλου εύκολο να το υπερβείς) και στην επιθυμία να μπει στη φωτιά μαζί με τον καιόμενο. Έτσι χωρίζεται στα δύο.
Κι εδώ ακριβώς είναι η διαφορά του και μ' αυτούς που χειροκροτάνε. Εκείνοι δεν βιώνουν καν αυτήν την πάλη. Απλώς χειροκροτάνε, το πιθανότερο γιατί νοιώθουν ότι "πρέπει". Αύριο θα το έχουν ξεχάσει. Δεν σημάδεψε το συμβάν την ψυχή τους, όπως την ψυχή του ποιητή.
(Η αλήθεια είναι ότι δίστασα λίγο να βάλω αυτό το ποίημα υπό τον τίτλο: "Ανθολογία για αυτούς που πάλεψαν" γιατί εστιάζει το ίδιο στον καιόμενο και στον ποιητή — που δεν πάλεψε.)
@ Rodia
Αυτές ακριβώς τις φωτογραφίες μου θύμισε κι εμένα αυτό το ποίημα, και δεν αποκλείεται και ο Σινόπουλος να εμπνεύστηκε το ποίημα απ' αυτές.
Φοβάμαι πάντως ότι η ανθρωπότητα σταδιακά αποθρασύνεται... Στο μέλλον μπορεί να μην την συγκινεί τίποτα.
Tero
Φύσα κι εσύ!
‹‹‹ Φου κι απ' την αρχή!
