Ανεμομαζώματα

αν και δε συμφωνώ απόλυτα με το ρητό...

όσο μεγαλώνουμε τόσο περισσότερο παύουμε να ακούμε, για΄τι πιστέυουμε ότι τα ξέρουμε όλα. οπότε οι πιθανότητες να ανακαλέσουμε, και να συμφιλιωθούμε ΄γινονται όλο και λιγότερες.

Μόνο κατά την παιδική ηλικία υπάρχει η δυνατότητα δύο εχθροί να συμφιλιωθούν.

-Γιατί τα παιδιά δεν έχουν σχηματίσει ακόμα προσωπικότητα.


Μεταξύ ενηλίκων όμως η εχθρότητα είναι αρρώστια ανίατη.

-Δεν θεωρώ το "υγειές" μίσος αρρώστεια. Απεναντίας το θεωρώ προϊόν ωριμότητας και άσκησης της υποχρέωσης να εκδηλώνει κανείς την ξεχωριστή προσωπικότητά του. Όποιος είναι ο εαυτός του τότε σίγουρα κάποτε θα προκαλέσει αντιπάθειες. Μόνο οι ανύπαρκτοι είναι αγαπητοί απ' όλους ή τους αγαπάνε όλους.


Δεν είναι φριχτό που οι περισσότεροι από εμάς μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους μόνο μερικές δεκάδες άτομα που αγαπούν, αλλά χιλλιάδες άτομα που μισούν;

-Ούτε δεκάδες ούτε χιλιάδες. Τι λες τώρα;! Λίγοι απ' τους μεν και λιγότεροι απ' τους δε. Δείξε μου τους φίλους σου και τους εχθρούς σου να σου πω ποιός είσαι.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να υπερνικήσουν δύο άνθρωποι την μεταξύ τους εχθρότητα;

-Μερικές φορές γίνεται, αν έχει προηγηθεί παρεξήγηση. Αλλά το λάδι και το νερό δεν ανακατεύονται και η προσπάθεια είναι μάταιη. Έτσι είναι η φύση.


Αδυνατώ να φανταστώ πιο άχρηστο συναίσθημα από το μίσος.

-Μάλλον πετάς στα σύννεφα. Ή είσαι οπαδός του "σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω"! Θα μεγαλώσεις λίγο και θα σου περάσει :))

"Όμως άπαξ και γίνει εχθρός, θα μείνει εχθρός για πάντα."

Δεν νομίζω ότι είναι σωστό αυτό! Επειδή και η κοινωνική συμπεριφορά μας δεν είναι εκδήλωση κάποιας στιγμιαίας ιδέας αλλά αποτέλεσμα των προσωπικών συνθηκών που ζούμε, αν οι συνθήκες οδηγήσουν σε δημιουργία εχθρότητας με κάποιους, αυτή η εχθρότητα αναιρείται όταν πάψουν να ισχύουν οι αρχικές προσωπικές συνθήκες που τη δημιούργησαν. Δεν γίνεται βέβαια αυτόματα αυτό, αλλά σταδιακά και, τόσο πιο αργά, όσο μεγαλύτεροι είμαστε σε ηλικία. Σημειωτέον ότι πρέπει να αλλάξουν οι συνθήκες και για τις δύο πλευρές, αν και στις δύο δημιουργήθηκε η αμοιβαία εχθρότητα. Ίσως και γι' αυτό δεν είναι σύνηθες να αναιρούνται υπαρκτές εχθρότητες, επειδή δεν λειτουργεί η αναίρεση αμφίπλευρα!

Πστεύω ότι και τα ποσοτικά συμπεράσματα που βγάζεις είναι επισφαλή ;-)

Χμ... περίεργο... γράφω ένα post στο οποίο ρωτάω γιατί συμβαίνει κάτι και λαμβάνω σχόλια στα οποία εκφράζεται η αμφιβολία για το αν ισχύει. :-)

@ artfarted

Απαντάς: "Γιατί τα παιδιά δεν έχουν σχηματίσει ακόμα προσωπικότητα.". Δεν νομίζω ότι ισχύει αυτό. Έχουν σχηματίσει προσωπικότητα, απλώς είναι ακόμα δεκτική σε αλλαγές, σε αντίθεση με την τσιμεντένια προσωπικότητα των ενηλίκων. Ο λογός για τον οποίο δύο παιδιά μπορεί να ξεπεράσουν την εχθρότητα είναι ότι συνήθως δεν έχουν τόσο ανεπτυγμένο το εγωιστικό στοιχείο.

Λες επίσης: 'Δεν θεωρώ το "υγειές" μίσος αρρώστεια.'. Το "υγειές" μίσος εξ ορισμού δεν θα μπορούσε να είναι αρρώστεια! Το θέμα είναι αν υπάρχει "υγειές" μίσος, που αμφιβάλλω. Όποιος είναι ο εαυτός του είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει αντιθέσεις, όμως είναι στο χέρι του να μην προκαλέσει αντιπάθειες. Το να διαφωνεί κάποιος με κάποιον άλλο δεν είναι κακό, από τη διαφωνία βγαίνει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με ενδιαφέροντα συμπεράσματα και για τις δύο μεριές. Κακό είναι να μισιούνται, από το μίσος δεν βγαίνει τίποτα. Το μίσος άλλωστε αδιαφορεί για επιχειρήματα. Γι' αυτό το θεωρώ το πιο άχρηστο συναίσθημα.

Όχι, δεν είμαι οπαδός του "σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω"! :-p

@ sfrang

Καταρχήν, άσχετο, έχεις δύο πολύ ενδιαφέροντα blogs που αναρωτιέμαι γιατί δεν τα είχα ανακαλύψει τόσο καιρό! :-)

Όπως λες, "πρέπει να αλλάξουν οι συνθήκες και για τις δύο πλευρές, αν και στις δύο δημιουργήθηκε η αμοιβαία εχθρότητα.". Αυτό το ενδεχόμενο κινείται στα όρια του στατιστικού λάθους.

Τέλος, πρέπει να το παραδεχτώ, τα ποσοτικά συμπεράσματα που βγάζω είναι επισφαλή, αλλα δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να διεξάγω ένα σχετικό στατιστικό πείραμα. ;-) On second thought, though, η πρόοδος μάλλον είναι αριθμητική παρά γεωμετρική.

Tero