Πέμπτη, Νοεμβρίου 09, 2006
λ-tolerance
λ∈[0, +∞)∪{+∞}
[Alt. title: (Not Exactly) Out Of Context]
Ο λόγος για τον οποίο μερικά άτομα επιθυμούν και υποστηρίζουν την ύπαρξη καταπιεστικών, υπερβολικά αυστηρών καθεστώτων σε θέματα ατομικών ελευθεριών, είναι ότι τα συγκεκριμένα άτομα έχουν υπερβολικά μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Μόνο όταν έχει κανείς μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του έχει την αλαζονεία να ανάγει τις προσωπικές τους απέχθειες σε "παρανομίες" ή "ανηθικότητες", και συνεπώς να αναζητά την εξουσία εκείνη που θα δικαιώσει το σκεπτικό του.
Το τυπικό προφίλ αυτών των ανθρώπων συνοψίζεται στη φράση που χρησιμοποιούν για να δικαιολογηθούν: "Εμείς δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε, είμαστε φιλήσυχοι άνθρωποι, τα παιδιά μας θέλουμε να προστατεύσουμε κ.τ.λ." [1].
Προσέξτε την αλαζονεία και την αδιαφορία για τους άλλους που κρύβει αυτή η φράση. Το "εμείς δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε" δείχνει ότι τα μέτρα που ζητάνε είναι κομμένα και ραμμένα για εκείνους. Το δε "τα παιδιά μας θέλουμε να προστατεύσουμε" το λένε γιατί έχουν την αίσθηση πως απειλούνται απ' αυτό που δεν τους αρέσει, κι έτσι παίρνουν τα μέτρα τους, ξεκινώντας τις αυταρχικότητες (απαγορεύσεις-περιορισμούς) μέσα στο ίδιο τους στο σπίτι, εμποδίζοντας τα παιδιά τους να έρθουν σε επαφή με αυτό που οι ίδιοι απεχθάνονται σε σημείο... αίσθησης απειλής.
Ακριβώς. Έχουν τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, που αδιαφορούν ακόμα και για την γνώμη των παιδιών τους... η αλαζονεία του "ξέρω καλύτερα από σένα" AKA "αποφασίζω πρίν από σένα, χωρίς εσένα, για εσένα".
Το αίσθημα απειλής προέρχεται σχεδόν πάντα από την παραβίαση κάποιου άρθρου του... ηθικού κώδικα τον οποίο υποστηρίζουν, ο οποίος συχνά (όχι όμως πάντα) είναι θρησκευτικής, nay, χριστιανικής φύσεως.
Τέτοιοι άνθρωποι είναι αυτοί που φοβούνται/πολεμάνε π.χ. κάτι από τα παρακάτω: τους "βρώμικους" στίχους, την σεξουαλική απελευθέρωση, την street art, τους αλλοδαπούς, τους αλλόθρησκους, τις διαδηλώσεις, και/ή οτιδήποτε άλλο κρίνουν πως προσβάλλει το προσωπικό τους σύστημα ηθικής, όσο κι αν άλλοι το θεωρούν αυτονόητο συστατικό της κοινωνίας.
Κι εδώ είναι το good bit: Όταν οσμίζονται ότι δεν ξεπερνούν ένα critical mass threshold, απλώς κλαψουρίζουν περί προσβολής της προσωπικότητάς τους και γενικώς ακολουθούν μια heads-in-the-sand τακτική. Όταν όμως οσμίζονται ότι ξεπερνούν το threshold, ξεθαρρεύουν και ζητούν από το κράτος να τους συνδράμει στον αγώνα τους "κατά της ανηθικότητας". Δηλαδή ζητάνε ο ηθικός κώδικας που ενστερνίζονται να γίνει νόμος του κράτους. (Το δε κράτος, ειδικά αν πρόκειται για συντηρητικό, τους κάνει το χατήρι.)
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια αυθαιρεσία: Άλλο ηθικός κώδικας, άλλο ποινικός κώδικας. Το πρώτο είναι προσωπική κρίση του καθενός [άσχετα αν για την πλειοψηφία καταλήγει να είναι στενόμυαλα προκάτ συστήματα αξιών που προωθούνται από πανίσχυρες θρησκευτικές ομάδες], ενώ το δεύτερο προκύπτει σε μεγάλο βαθμό με εφαρμογή κοινωνικής μηχανικής [2].
Η πολιτική που ανταποκρίνεται(;) στις απαιτήσεις τους είναι η πολιτική της μηδενικής ανοχής, μια πολιτική που σταδιακά αφαιρεί δικαιώματα απ' όλους τους πολίτες, δοθείσης της αφορμής. Και οι καταγγελίες περί "ηθικής προσβολής" από ισχυρά pressure groups είναι από τις πιο πρόσφορες αφορμές. Μ' αυτήν την πολιτική δημιουργείται ένα όλο και περισσότερο ανελεύθερο, αστυνομοκρατούμενο κράτος, το οποίο αποκτά την αρμοδιότητα να ελέγχει αν θίγεται το ένα ή το άλλο εδάφιο του ηθικού κανόνα του τυχόντα "φιλήσυχου ανθρώπου", και τιμωρεί στην πρώτη ένδειξη ότι κάτι τέτοιο έγινε.
Τα προβλήματα είναι 2. Το πρώτο είναι ότι οι ηθικοί κανόνες πάνω στους οποίους στηρίζεται όλος αυτός ο καταπιεστικός μηχανισμός είναι εντελώς υποκειμενικοί, άρα και εντελώς αμφισβητίσημοι. Το δευτερο είναι ότι ακόμα κι αν κάνουμε την παραδοχή πως υπάρχει αντικειμενικό δίκιο σ' αυτούς τους κανόνες, η μέθοδος που ακολουθείται για την τήρησή τους δεν απέχει και πολύ από το "πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι"! Μπορεί να κατορθώσουν να καταπνίξουν αυτό που τους ενοχλεί, αλλά παράλληλα, θα καταπνίξουν και πολλά άλλα άσχετα και αθώα πράγματα, τα οποία βασίζονταν στην ίδια ελευθερία με το ενοχλητικό στοιχείο. Άλλωστε, σωφρονισμός σε θέματα που άπτονται τις ηθικής δεν επιτυγχάνεται με απειλές, τιμωρίες και ποινές. Αν κάποιος δεν συμφωνεί με τον προσωπικό σου ηθικό κώδικα, αυτή η μέθοδος δεν είναι και η καλύτερη για να τον κάνεις να τον σεβαστεί [3].
Δεν θυμάμαι που το διάβασα, αλλά το παραθέτω: Η πραγματική μαγκιά της δημοκρατίας είναι το να ανέχεσαι αυτό που δεν σου αρέσει. Να διαφωνείς, ουδέν πρόβλημα. Να ανοίγεις συζήτηση με βάση αυτή τη διαφωνία, γιατί όχι. Αλλά να το ανέχεσαι. Να ανέχεσαι την διαφορετικότητα [4].
Είμαι της γνώμης ότι η παραβίαση ενός ηθικού κανόνα θα πρέπει να εγείρει μονάχα διάλογο, διάλογο ανάμεσα στον θιγόμενο και στον παραβάτη, μέσα από τον οποίον να βγαίνει το συμπέρασμα αν πρέπει να υπάρξει μεταμέλεια/επανόρθωση εκ μέρους του παραβάτη. Αλλά να είναι κάτι μεταξύ τους. Να μην μπλέκουν το γράμμα του νόμου.
Είναι κανόνας όμως ότι αυτοί που βαριούνται τον διάλογο (επειδή οι απόψεις τους καταρρίπτονται, μήπως;) είναι αυτοί που αποχωρούν απ' τον διάλογο και προχωρούν στην απαίτηση νόμων κομμένων και ραμμένων στα μέτρα τους.
Όμως αν η μηδενική ανοχή είναι κακή ιδέα, τι συμβαίνει με το άκρως αντίθετο, την άπειρη ανοχή; Κατά τη γνώμη μου, άπειρη ανοχή σημαίνει άπειρη συνενοχή, κι εδώ η επιχειρηματολογία είναι σαφώς πιο εύκολη. Η πλήρης αδιαφορία για το τι συμβαίνει ουσιαστικά θα σήμαινε έλλειψη εξουσίας και ελέγχου ακόμα και περιπτώσεις όπου κατά γενική ομολογία υπάρχει αδίκημα, δηλαδή όχι απλά "ηθικά εγκλήματα" αλλά και κανονικά (φόνοι κ.ά.)! Με άλλα λόγια, θα επικρατούσε πλήρης αναρχία [5].
Συγκρίνω τα δύο άκρα και τα βρίσκω ομοίως απαράδεκτα. Δεν αρκεί όμως αυτό. Κάποτε θα χρειαστεί να αποφασίσουμε πόσο ανεκτική εξουσία θέλουμε. Το καυτό ερώτημα, το οποίο όλοι μας θα κληθούμε να απαντήσουμε, είναι: Where does one draw the line? Πόση ανοχή πρέπει να δείχνει η εξουσία;
0; ∞; Κάτι ανάμεσα; Κι αν ναι, πόσο;
[Me thinks me gonna unsask the question...]
(συνεχίζεται...)
Tero
1 Είναι επίσης αυτοί που μερικές φορές αυτο-καρφώνονται, λέγοντας "μια χούντα μας χρειάζεται, να στρώσουμε".
2 Ε, δεν θέλει και πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι αν η ανθρωποκτονία δεν τιμωρούνταν, δεν θα αρκούσε η πίστη σε ηθικές αξίες κ.ά. για να μας αποτρέπει από το να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο. Ή μήπως θέλει;
3 Εδώ βέβαια θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι αυτό που στην πραγματικότητα επιζητά ο θιγόμενος δεν είναι η μεταμέλεια του ανθρώπου που τον προσέβαλλε, αλλά μονάχα η τιμωρία του — σκέψη που με βρίσκει μάλλον σύμφωνο.
4 Σημειώνω μια εξαίρεση για εντελώς special λόγους που έχουν συζητηθεί παλαιότερα: τα σκιτσάκια του Μωάμεθ.
5 Και οι αναρχικοί ακόμα δεν μας έχουν αποδείξει ότι ένα άναρχο κοινωνικό σύστημα είναι και ευσταθές — για την ακρίβεια συμβαίνει το αντίθετο, αργά ή γρήγορα βρίσκουν αφορμή και τρώει ο ένας τον άλλο.
ΥΓ. Ρε γμτ, ώρες-ώρες δεν βγάζω ούτε εγώ νόημα μ' αυτά που γράφω...
[Επίσης, έχω αρχίσει να μου τη σπάω μ' όλες αυτές τις υποσημειώσεις. Μ' αρέσει που κάποτε έλεγα...]
Ο λόγος για τον οποίο μερικά άτομα επιθυμούν και υποστηρίζουν την ύπαρξη καταπιεστικών, υπερβολικά αυστηρών καθεστώτων σε θέματα ατομικών ελευθεριών, είναι ότι τα συγκεκριμένα άτομα έχουν υπερβολικά μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους. Μόνο όταν έχει κανείς μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του έχει την αλαζονεία να ανάγει τις προσωπικές τους απέχθειες σε "παρανομίες" ή "ανηθικότητες", και συνεπώς να αναζητά την εξουσία εκείνη που θα δικαιώσει το σκεπτικό του.
Το τυπικό προφίλ αυτών των ανθρώπων συνοψίζεται στη φράση που χρησιμοποιούν για να δικαιολογηθούν: "Εμείς δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε, είμαστε φιλήσυχοι άνθρωποι, τα παιδιά μας θέλουμε να προστατεύσουμε κ.τ.λ." [1].
Προσέξτε την αλαζονεία και την αδιαφορία για τους άλλους που κρύβει αυτή η φράση. Το "εμείς δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε" δείχνει ότι τα μέτρα που ζητάνε είναι κομμένα και ραμμένα για εκείνους. Το δε "τα παιδιά μας θέλουμε να προστατεύσουμε" το λένε γιατί έχουν την αίσθηση πως απειλούνται απ' αυτό που δεν τους αρέσει, κι έτσι παίρνουν τα μέτρα τους, ξεκινώντας τις αυταρχικότητες (απαγορεύσεις-περιορισμούς) μέσα στο ίδιο τους στο σπίτι, εμποδίζοντας τα παιδιά τους να έρθουν σε επαφή με αυτό που οι ίδιοι απεχθάνονται σε σημείο... αίσθησης απειλής.
Ακριβώς. Έχουν τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, που αδιαφορούν ακόμα και για την γνώμη των παιδιών τους... η αλαζονεία του "ξέρω καλύτερα από σένα" AKA "αποφασίζω πρίν από σένα, χωρίς εσένα, για εσένα".
Το αίσθημα απειλής προέρχεται σχεδόν πάντα από την παραβίαση κάποιου άρθρου του... ηθικού κώδικα τον οποίο υποστηρίζουν, ο οποίος συχνά (όχι όμως πάντα) είναι θρησκευτικής, nay, χριστιανικής φύσεως.
Τέτοιοι άνθρωποι είναι αυτοί που φοβούνται/πολεμάνε π.χ. κάτι από τα παρακάτω: τους "βρώμικους" στίχους, την σεξουαλική απελευθέρωση, την street art, τους αλλοδαπούς, τους αλλόθρησκους, τις διαδηλώσεις, και/ή οτιδήποτε άλλο κρίνουν πως προσβάλλει το προσωπικό τους σύστημα ηθικής, όσο κι αν άλλοι το θεωρούν αυτονόητο συστατικό της κοινωνίας.
Κι εδώ είναι το good bit: Όταν οσμίζονται ότι δεν ξεπερνούν ένα critical mass threshold, απλώς κλαψουρίζουν περί προσβολής της προσωπικότητάς τους και γενικώς ακολουθούν μια heads-in-the-sand τακτική. Όταν όμως οσμίζονται ότι ξεπερνούν το threshold, ξεθαρρεύουν και ζητούν από το κράτος να τους συνδράμει στον αγώνα τους "κατά της ανηθικότητας". Δηλαδή ζητάνε ο ηθικός κώδικας που ενστερνίζονται να γίνει νόμος του κράτους. (Το δε κράτος, ειδικά αν πρόκειται για συντηρητικό, τους κάνει το χατήρι.)
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια αυθαιρεσία: Άλλο ηθικός κώδικας, άλλο ποινικός κώδικας. Το πρώτο είναι προσωπική κρίση του καθενός [άσχετα αν για την πλειοψηφία καταλήγει να είναι στενόμυαλα προκάτ συστήματα αξιών που προωθούνται από πανίσχυρες θρησκευτικές ομάδες], ενώ το δεύτερο προκύπτει σε μεγάλο βαθμό με εφαρμογή κοινωνικής μηχανικής [2].
Η πολιτική που ανταποκρίνεται(;) στις απαιτήσεις τους είναι η πολιτική της μηδενικής ανοχής, μια πολιτική που σταδιακά αφαιρεί δικαιώματα απ' όλους τους πολίτες, δοθείσης της αφορμής. Και οι καταγγελίες περί "ηθικής προσβολής" από ισχυρά pressure groups είναι από τις πιο πρόσφορες αφορμές. Μ' αυτήν την πολιτική δημιουργείται ένα όλο και περισσότερο ανελεύθερο, αστυνομοκρατούμενο κράτος, το οποίο αποκτά την αρμοδιότητα να ελέγχει αν θίγεται το ένα ή το άλλο εδάφιο του ηθικού κανόνα του τυχόντα "φιλήσυχου ανθρώπου", και τιμωρεί στην πρώτη ένδειξη ότι κάτι τέτοιο έγινε.
Τα προβλήματα είναι 2. Το πρώτο είναι ότι οι ηθικοί κανόνες πάνω στους οποίους στηρίζεται όλος αυτός ο καταπιεστικός μηχανισμός είναι εντελώς υποκειμενικοί, άρα και εντελώς αμφισβητίσημοι. Το δευτερο είναι ότι ακόμα κι αν κάνουμε την παραδοχή πως υπάρχει αντικειμενικό δίκιο σ' αυτούς τους κανόνες, η μέθοδος που ακολουθείται για την τήρησή τους δεν απέχει και πολύ από το "πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι"! Μπορεί να κατορθώσουν να καταπνίξουν αυτό που τους ενοχλεί, αλλά παράλληλα, θα καταπνίξουν και πολλά άλλα άσχετα και αθώα πράγματα, τα οποία βασίζονταν στην ίδια ελευθερία με το ενοχλητικό στοιχείο. Άλλωστε, σωφρονισμός σε θέματα που άπτονται τις ηθικής δεν επιτυγχάνεται με απειλές, τιμωρίες και ποινές. Αν κάποιος δεν συμφωνεί με τον προσωπικό σου ηθικό κώδικα, αυτή η μέθοδος δεν είναι και η καλύτερη για να τον κάνεις να τον σεβαστεί [3].
Δεν θυμάμαι που το διάβασα, αλλά το παραθέτω: Η πραγματική μαγκιά της δημοκρατίας είναι το να ανέχεσαι αυτό που δεν σου αρέσει. Να διαφωνείς, ουδέν πρόβλημα. Να ανοίγεις συζήτηση με βάση αυτή τη διαφωνία, γιατί όχι. Αλλά να το ανέχεσαι. Να ανέχεσαι την διαφορετικότητα [4].
Είμαι της γνώμης ότι η παραβίαση ενός ηθικού κανόνα θα πρέπει να εγείρει μονάχα διάλογο, διάλογο ανάμεσα στον θιγόμενο και στον παραβάτη, μέσα από τον οποίον να βγαίνει το συμπέρασμα αν πρέπει να υπάρξει μεταμέλεια/επανόρθωση εκ μέρους του παραβάτη. Αλλά να είναι κάτι μεταξύ τους. Να μην μπλέκουν το γράμμα του νόμου.
Είναι κανόνας όμως ότι αυτοί που βαριούνται τον διάλογο (επειδή οι απόψεις τους καταρρίπτονται, μήπως;) είναι αυτοί που αποχωρούν απ' τον διάλογο και προχωρούν στην απαίτηση νόμων κομμένων και ραμμένων στα μέτρα τους.
~
Όμως αν η μηδενική ανοχή είναι κακή ιδέα, τι συμβαίνει με το άκρως αντίθετο, την άπειρη ανοχή; Κατά τη γνώμη μου, άπειρη ανοχή σημαίνει άπειρη συνενοχή, κι εδώ η επιχειρηματολογία είναι σαφώς πιο εύκολη. Η πλήρης αδιαφορία για το τι συμβαίνει ουσιαστικά θα σήμαινε έλλειψη εξουσίας και ελέγχου ακόμα και περιπτώσεις όπου κατά γενική ομολογία υπάρχει αδίκημα, δηλαδή όχι απλά "ηθικά εγκλήματα" αλλά και κανονικά (φόνοι κ.ά.)! Με άλλα λόγια, θα επικρατούσε πλήρης αναρχία [5].
Συγκρίνω τα δύο άκρα και τα βρίσκω ομοίως απαράδεκτα. Δεν αρκεί όμως αυτό. Κάποτε θα χρειαστεί να αποφασίσουμε πόσο ανεκτική εξουσία θέλουμε. Το καυτό ερώτημα, το οποίο όλοι μας θα κληθούμε να απαντήσουμε, είναι: Where does one draw the line? Πόση ανοχή πρέπει να δείχνει η εξουσία;
0; ∞; Κάτι ανάμεσα; Κι αν ναι, πόσο;
[Me thinks me gonna unsask the question...]
(συνεχίζεται...)
Tero
1 Είναι επίσης αυτοί που μερικές φορές αυτο-καρφώνονται, λέγοντας "μια χούντα μας χρειάζεται, να στρώσουμε".
2 Ε, δεν θέλει και πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι αν η ανθρωποκτονία δεν τιμωρούνταν, δεν θα αρκούσε η πίστη σε ηθικές αξίες κ.ά. για να μας αποτρέπει από το να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλο. Ή μήπως θέλει;
3 Εδώ βέβαια θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί ότι αυτό που στην πραγματικότητα επιζητά ο θιγόμενος δεν είναι η μεταμέλεια του ανθρώπου που τον προσέβαλλε, αλλά μονάχα η τιμωρία του — σκέψη που με βρίσκει μάλλον σύμφωνο.
4 Σημειώνω μια εξαίρεση για εντελώς special λόγους που έχουν συζητηθεί παλαιότερα: τα σκιτσάκια του Μωάμεθ.
5 Και οι αναρχικοί ακόμα δεν μας έχουν αποδείξει ότι ένα άναρχο κοινωνικό σύστημα είναι και ευσταθές — για την ακρίβεια συμβαίνει το αντίθετο, αργά ή γρήγορα βρίσκουν αφορμή και τρώει ο ένας τον άλλο.
ΥΓ. Ρε γμτ, ώρες-ώρες δεν βγάζω ούτε εγώ νόημα μ' αυτά που γράφω...
[Επίσης, έχω αρχίσει να μου τη σπάω μ' όλες αυτές τις υποσημειώσεις. Μ' αρέσει που κάποτε έλεγα...]
 |
|
 |
Άλλοι άνεμοι:
Φύσα κι εσύ!
‹‹‹ Φου κι απ' την αρχή!
Κάτσε και με μπέρδεψες στο τέλος.. Πάλι όρια; Υπάρχουν δυο πράγματα: Νόμοι και Σύνταγμα. Αρκεί να τα ακολουθούμε και να τα εφαρμόζουμε.
..οπότε.. η "άπειρη ανοχή" πάει περίπατο -εκτός ορίων.. ;-))
(ή μένει... ανάπηρη)
Χμμ.. μπορεί να λείπει κάτι τι όμως, το οποίο προκύπτει απο τη (προβλεπόμενου άπειρου μεγέθους) μαζικότητα του μέσου: Η κοινωνική συμπεριφορά χρειάζεται επανακαθορισμό, το σαβουάρ βίβρ (savoir vivre) πέφτει λίγο.
bdvhmhsa
..οπότε.. η "άπειρη ανοχή" πάει περίπατο -εκτός ορίων.. ;-))
(ή μένει... ανάπηρη)
Χμμ.. μπορεί να λείπει κάτι τι όμως, το οποίο προκύπτει απο τη (προβλεπόμενου άπειρου μεγέθους) μαζικότητα του μέσου: Η κοινωνική συμπεριφορά χρειάζεται επανακαθορισμό, το σαβουάρ βίβρ (savoir vivre) πέφτει λίγο.
bdvhmhsa
Δηλαδή θέλεις τώρα να μας πεις εσύ ότι δεν είσαι εξήντα ετών, σοφός και πολυδιαβασμένος αλλά ένα τόσο δα πιτσιρικάκι που διαθέτει απλά ένα μπλογκ;;;
Σιγά μην μασήσουμε με ΤΕΤΟΙΕΣ
ΚΕΙΜΕΝΑΡΕΣ!!!!!!!
respek.-
Σιγά μην μασήσουμε με ΤΕΤΟΙΕΣ
ΚΕΙΜΕΝΑΡΕΣ!!!!!!!
respek.-
Φύσα κι εσύ!
‹‹‹ Φου κι απ' την αρχή!
