Ανεμομαζώματα

Προχθές γλίτωσα από τον θάνατο για λίγα χιλιοστά.

Έχω την πολύ κακή συνήθεια να περπατάω γρήγορα, ακόμα κι όταν δεν βιάζομαι. Έτσι, αναγκάζομαι να "κάνω προσπέραση" στους άλλους πεζούς που περπατάνε με κανονική ταχύτητα. Όταν, δε, βρω μπροστά μου αργοκίνητη παρέα που μπλοκάρει όλο το πεζοδρόμιο, αναγκάζομαι να βγω εκτός πεζοδρομίου (κι εντός δρόμου).

Έτσι και προχθες. Περπατούσα στην Εγνατία, λίγο πριν το συντριβάνι, έχοντας προσπεράσει καμιά 30ρια άτομα. Μπροστά μου ήταν 3 νεαροί που πιο πολύ συζητούσαν παρά περπατούσαν, και κλείνανε όλο το πεζοδρόμιο. Πήγα να τους προσπεράσω κι αυτούς. Τελευταία στιγμή απομακρύνθηκα από την άσφαλτο, λέγοντας μέσα μου: "Άραξε και λίγο, σαν κυνηγημένος πας.".

Στο αμέσως επόμενο δέκατο του δευτερολέπτου, ένα 14 περνάει σφυριχτά δίπλα απ' το αυτί μου. Πήγαινε τόσο γρήγορα, που με έσπρωξε ο αέρας του!

Ε, για κάμποσα δευτερόλεπτα έμεινα εκεί, ακίνητος, προσπαθόντας να χωνέψω το τι παραλίγο να είχε συμβεί...

Δύο μέρες μετά, ακόμα να το χωρέσει ο νους μου... Για μια τόση δα απόσταση, για ένα βλεφάρισμα, για μια ασήμαντη απόφαση, τώρα θα ήμουν νεκρός. Τόσο απλό και τόσο φριχτό συνάμα.

Τέτοιες ώρες νοιώθω πολύ μικρός...

Tero