Ανεμομαζώματα

[With a tip of the hat to K and D. Thnx, dudes. ;-)]

Τον τελευταίο καιρό, όποτε έχω ελεύθερο χρόνο (δηλαδή, σχεδόν ποτέ), βλέπω ταινίες ή σειρές anime. Ειδικά με μία απ' αυτές έχω κολλήσει άσχημα, το Death Note. (Εάν είστε anime fan και δεν το έχετε δει ακόμα, δείτε το ASAP. Εάν δεν βλέπετε anime, καιρός να αρχίσετε!)

Πολύ γρήγορα, και χωρίς σημαντικά spoilers: Η σειρά έχει ως θέμα έναν νεαρό φοιτητή ονόματι Light Yagami, αηδιασμένο από το κακό που δυναστεύει τον κόσμο, ο οποίος βρίσκει ένα τετράδιο με την εξής υπερφυσική δυνατότητα: Αν γραφτεί το όνομα κάποιου σ' αυτό το τετράδιο, αυτός πεθαίνει μετά από 40 δευτερόλεπτα από καρδιακό (εκτός κι αν ο χρήστης ορίσει διαφορετικά τον τρόπο θανάτου). Ενθουσιασμένος με το εύρημά του, το χρησιμοποιεί κοπιωδώς με τον αισιόδοξο σκοπό να εξαλείψει το κακό από τον κόσμο — ουτοπικός σκοπός, προσθέτω εγώ. Επί ημέρες, σκοτώνει αβίαστα κάθε εγκληματία που μαθαίνει από τα ΜΜΕ και το Internet. Αυτό σημαίνει συναγερμό στην Interpol, καθώς τόσοι πολλοί θάνατοι εγκληματιών από καρδιακό δεν μπορεί να είναι σύμπτωση. Σύντομα ξεκινάνε έρευνες για τον εντοπισμό εκείνου που προκαλεί αυτούς τους θανάτους.

Είναι μια πολύ ωραία σειρά με πανέξυπνο σενάριο και άριστη σκηνοθεσία. Και φυσικά, όπως προδίδει και ο τίτλος, δίνει αρκετή τροφή για σκέψη, εγείροντας μερικά ηθικά ζητήματα.

Το πρώτο και κύριο: Έχεις δικαίωμα να σκοτώσεις έναν εγκληματία;

Είναι πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς την αλλαγή του χαρακτήρα του πρωταγωνιστή. Ο πρώην συνεσταλμένος Light, που αναγνώριζε την αξία μιας ανθρώπινης ζωής, αλλάζει αφού αποκτήσει την δύναμη του Death Note. Αντιμετωπίζει τους εγκληματίες σαν ζιζάνια που πρέπει να εξαλειφθούν. Σύντομα κατατρύχεται από αλαζονεία, νιώθοντας ότι εφαρμόζει θεία δικαιοσύνη ανάμεσα στους ανθρώπους, σκοπεύει να αφήσει ζωντανούς μόνο αυτούς που θεωρεί ο ίδιος ενάρετους, και να κυβερνήσει στον νέο, "καθαρό" κόσμο που θα δημιουργήσει, σαν θεός.

Το οποίο μας φέρνει στο δεύτερο ερώτημα: Είναι καλό να έχει ένας άνθρωπος μια τόσο μεγάλη δύναμη στα χέρια του;

Ακόμα χειρότερα, όταν τον ψάχνει η αστυνομία, για να αποφύγει την σύλληψη, αρχίζει να σκοτώνει όποιον αστυνομικό ή πράκτορα αισθάνεται ότι είναι κοντά στα ίχνη του. Δικαιολογεί τον εαυτό του λέγοντας πως όποιος τον εμποδίζει να εφαρμόζει την θεία δικαιοσύνη, είναι κι ο ίδιος φαύλος. Κατ’ αυτόν τον τρόπο όμως παύει να σκοτώνει αποκλειστικά εγκληματίες, αρχίζει να κοιτάει το προσωπικό του συμφέρον.

Το οποίο μας φέρνει στο τρίτο ζήτημα: Αγιάζει ο σκοπός τα μέσα;

Στην σειρά, οι πολίτες, κρυφά, σιωπηλά, ανώνυμα, επικροτούν αυτόν που σκοτώνει τους εγκληματίες, αν και κανείς δεν τολμά να το πει μεγαλόφωνα. Στην Interpol, ορισμένοι αστυνομικοί δεν ενοχλούνται και τόσο από την κατάσταση, καθώς, όπως λέει κάποιος απ’ αυτούς «οι περισσότεροι από τους νεκρούς περιμένανε την θανατική τους καταδίκη έτσι κι αλλιώς».

Κι άλλο καυτό ερώτημα: Η ζωή ενός εγκληματία αξίζει λιγότερο από την ζωή ενός μη εγκληματία ή όχι;

...

Και το μεγαλύτερο ερώτημα απ' όλα: Ας πούμε ότι ένα τέτοιο υπερφυσικό τετράδιο υπήρχε, και έπεφτε στα χέρια σας. Τί θα το κάνατε;

Οι δικές μου απαντήσεις στα παραπάνω ηθικά ερωτήματα συνοψίζονται σε δύο φράσεις:

1. Η εξουσία διαφθείρει. Η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα.*
2. Όποιος πιστεύει στη θανατική ποινή πρέπει να εκτελεστεί.

Παρ' όλα αυτά, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα κατέστρεφα το τετράδιο δίχως να το χρησιμοποιήσω, αν ποτέ έπεφτε στα χέρια μου τέτοιο πράγμα...

Νομίζω ότι ειδικά η τελευταία ερώτηση σηκώνει αρκετή συζήτηση. Θα ήθελα να ακούσω την γνώμη τυχόντος αναγνώστη αυτού του post (αν έχει μείνει και κανένας που να ελέγχει τούτο το blog έπειτα από ένα μήνα αδράνειας... sorry 'bout that).

* Να δω πότε θα αξιωθώ να διαβάσω το DUNE...

Tero