Ανεμομαζώματα

Μέρος 4^ο: Προμηθέας Δεσμώτης

---

[...]
Προμηθέας: Σκύβε, προσκυνά, θώπευε πάντοτε τους κρατούντες!
Πιο λίγο κι απ' το τίποτα με νοιάζει για το Δία.
Αυτόν το λίγο τον καιρό ας άρχει, ας αρπάζει^.
η δύναμη του στους θεούς πολύ δε θα κρατήσει...
Μα βλέπω κι έρχεται εδώ του Δία ο ταχυδρόμος,
αυτού του νέου τύραννου το πρόθυμο τσιράκι^.
η κάτι καινούριο βέβαια έρχεται ν' αναγγείλει.
Ερμής: Σ' εσένα το... σοφότατο, το βαρυπικραμένο,
που αμάρτησες προς τους θεούς δίνοντας στους ανθρώπους
τιμές, στον κλέφτη της φωτιάς το λόγο απευθύνω:
Προστάζει ο πατέρας μου να πεις αυτούς τους γάμους
που φλυαρείς πως πρόκειται να χάσει την αρχή του^.
και όχι με αινίγματα βέβαια και ασάφειες,
μα καθαρά και ξάστερα^. και μη με αναγκάσεις
να κάνω διαδρομή διπλή άσκοπα,. Προμηθέα^.
το βλέπεις πως δεν κάμπτεται με κάτι τέτοια ο Δίας.
Πρ. Ο λόγος μεγαλόστομος και έπαρση γεμάτος,
για υπηρέτη των θεών κομμένος και ραμμένος...
Καινούρια η εξουσία σας, πρόσφατη, και θαρρείτε
ότι σε κάστρα άπαρτα θα κατοικείτε αιώνια...
Όμως δεν είδα απ' αυτά να πέφτουν δυο τυράννους;
κι αυτόν που τώρα κυβερνάει θα δω να πέφτει τρίτος
άτιμα και ταχύτατα^. μήπως και το νομίζεις
πως σκιάζομαι νέους θεούς, τρέμω και θα λουφάξω;
Πολύ μακριά βραδιάζεσαι... Πάρε το δρόμο που 'ρθες
ανάποδα τώρα εσύ και ξαναγυρνά πίσω.
Ερ. Όμως μ' αυτή την έπαρση και την αυθάδειά σου
στις συμφορές σου αυτές εδώ μου είσαι αραγμένος...
Πρ. Δε θα την άλλαζα ποτέ, βάλ' το μες στο μυαλό σου,
αυτή τη δυστυχία μου με τη δική σου λάτρα.
Ερ. Είναι καλύτερη, θαρρώ, η λάτρα αυτού του βράχου
παρά να είσαι ο πιστός ο άγγελος του Δία...
...
Πρ. Εκείνους που σε βρίζουνε πρέπει και να τους βρίζεις.
Ερ. Με το κατάντημα αυτό μοιάζεις να καμαρώνεις.
Πρ. Να καμαρώνω; Εύχομαι έτσι να καμαρώνουν
και τους δικούς μου τους εχθρούς! Μέσα σ' αυτούς κι εσένα!
Ερ. Κι εμέ λοιπόν κατηγορείς γι' αυτή τη συμφορά σου;
Πρ. Μάλιστα! Τους θεούς μισώ όλους, με μια κουβέντα,
όσους ευεργετήθηκαν κι άδικα με παιδεύουν.
Ερ. Τρελάθηκες! Σε βάρεσε νόσος βαριά ακούω...
Πρ. Νόσος, αν είναι νόσημα το μίσος στους εχθρούς σου.
Ερ. Ασήκωτος θα ήσουνα, αν ευτυχούσες κιόλας...
Πρ. Αλί μου!
Ερ. "Αλί μου", ε; Τη λέξη αυτή ο Δίας δεν την ξέρει.
Πρ. Όμως ο χρόνος που γερνάει όλα μας τα διδάσκει.
Ερ. Εσένα δε σε δίδαξε να βάλεις λίγη γνώση.
Πρ. Σίγουρα! Δε θ' απηύθυνα το λόγο σ' ένα δούλο...
Ερ. Τίποτα, βλέπω, δε θα πεις που θέλει ο πατέρας.
Πρ. Βλέπεις, θα του ξεπλήρωνα τη χάρη που χρωστάω...
Ερ. Με κοροϊδεύεις, φαίνεται, σαν να 'μουνα παιδάκι.
Πρ. Παιδί, και πιο ανόητος, μήπως δεν είσαι τάχα,
αν προσδοκάς πως κατιτί θα μάθεις από μένα;
Μα δεν υπάρχει βάσανο ούτε και άλλη τέχνη
να μ' αναγκάσει να του πω ο Δίας ό,τι θέλει,
προτού μου λύσει τα δεσμά αυτά που με παιδεύουν...
Έτσι, ας πέσει απάνω μου η φλόγα πυρωμένη,
με υποχθόνιες βροντές, λευκόφτερες νιφάδες
τα πάντα αναστατώνοντας ας τα αναταράξει^.
δε με λυγίζει τίποτα, ώστε να μαρτυρήσω
πώς κι από ποιον είναι γραφτό το θρόνο του να χάσει.
[...]

---

Αισχύλος - Προμηθέας Δεσμώτης

Το φύσηξε ο Tero στις 5/22/2006 11:36:00 π.μ.